Hoe verder?

Nadat op 7 september de website online ging, liet een overweldigend aantal christenen blijken achter het initiatief Christenen Collectief te staan. Zij onderschrijven de standpunten (een groot aantal doet dat zelfs openbaar) dat er vanuit christenen en kerken weinig wordt gehoord over de vergaande ontwikkelingen vanaf maart 2020. En als er vanuit christenen en kerken wat gezegd wordt, dan is het meestal meegaand in het narratief van de regering. Nu laten christenen dus zien dat ook in die kringen veel maatregelen worden afgewezen omdat ze schadelijk worden geacht. Het zijn niet alleen de minachtend weggezette “wappies”, de mensen van schreeuwende en trommelende actiegroepen met gele pluutjes.

De maatregelen treffen iedereen. Door de hele maatschappij wordt een tweedeling opgetrokken. Werkgevers en onderwijsinstellingen vragen naar geheime medische informatie. Jíj mag wel meedoen maar jíj niet. Wie wel voldoet wordt afgeraden om zich te mengen met mensen uit het andere “kamp”. Kinderen en jongeren zijn de dupe. Eerst moesten die aan maatregelen voldoen om te voorkomen dat opa en oma zouden overlijden. Daarna zijn aan kinderen en jongeren prikken opgedrongen om maar mee te mogen doen. Op die jonge leeftijd zijn ze gevoelig om buiten de groep te vallen, om het mikpunt te worden van klasgenoten waarvan de ouders tegen mogelijk schadelijke injecties zijn.

Individuele christenen voelen zich alleen staan in hun geloofsgemeenschap, maar er zijn ook groepjes die worden buitengesloten. Bepaalde kerkelijke leiders zeggen dat iedereen nog welkom is in hun kerk, maar dan wel met inachtneming van de richtlijnen. Er worden zelfs aparte diensten overwogen om de verschillende groepen uit elkaar te houden. In het buitenland zijn er al kerken waar men zonder een QR-code te tonen niet naar binnen mag. In Nigeria legt de overheid die verplichting zelfs op aan alle gebedshuizen. Hoelang duurt het tot het in Nederland ook zo is?